.

Henryk Sienkiewicz

powrót   
 

"Trzeba przede wszystkim coś ogromnie umiłować,

a wówczas miłość będzie parła do czynu

i z pomocą rozumu znajdzie drogę"

H.Sienkiewicz

 

W 1993 roku Samorząd Szkolny przedstawił całej  społeczności uczniowskiej kandydatów na patrona. Dwa lata trwały prace nad wyborem odpowiedniego kandydata, wśród których znalazły się nazwiska takie jak: Mikołaj Rej, Maria Konopnicka, Wanda Rutkiewicz i Henryk Sienkiewicz.

28 sierpnia 1995 roku uchwałą Rady Pedagogicznej zadecydowano, że patronem Szkoły Podstawowej w Strzelcach będzie Henryk Sienkiewicz.

Dyrekcja, Rada Pedagogiczna, uczniowie i ich rodzice postanowili nadać szkole imię dokładnie w 80 rocznicę śmierci pisarza.

Od tej chwili dzień 15 listopada obchodzony jest jako Dzień Patrona.  

 

Henryk Sienkiewicznajwiększy pisarz polski i nasz pierwszy Noblista w dziedzinie literatury; wielki pokrzepiciel serc – był nie tylko mistrzem ojczystego języka – On uderzał nim jak szpadą w obronie Rodaków; walczył o nasze narodowe prawa –wielokrotnie rzucając na szalę swój światowej sławy autorytet; wspierał Rodaków nie tylko słowem, lecz też i hojną swą dłonią jako fundator stypendium dla artystów, a w czasie pierwszej wojny światowej jako ofiarny prezes Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce wołający do Europy i świata żarliwym apelem:

Chleba i dachu dla polskiego ludu,

by mógł doczekać się wiosny odrodzenia.

BIOGRAFIA

 
 
Dzieciństwo:

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 V 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Pochodził ze zubożałej rodziny ziemiańskiej, a przez matkę spokrewniony był z największymi rodami szlacheckimi. W domu pielęgnowano tradycje patriotyczne i kult dla rycerskiej przeszłości przodków.

Młodość:

Nauki pobierał przyszły pisarz w Warszawie. Po roku studiów medycznych przeniósł się na wydział filologiczo-historyczny. W tym czasie zadebiutował jako dziennikarz, drukując pod pseudonimem „Litwos” felietony w prasie warszawskiej.

Debiut:

W 1972 roku ogłosił drukiem swą pierwszą powieść „Na marne”, w której krytycy dostrzegli rodzący się talent pisarski. Sienkiewicz kupił do spółki z kolegami pismo „Niwa”, gdzie prowadził dział literacki. W „Niwie” ukazały się trzy jego nowele: „Stary sługa”, „Hania” i „Selim Mirza”.

Ameryka:

W 1876 r. wraz z grupą przyjaciół, wśród których była Helena Modrzejewska – najwybitniejsza aktorka polska XIX wieku, wyjechał pisarz do Ameryki. Plonem amerykańskiej podróży były listy i przepiękne nowele: „Latarnik”, „Wspomnienie z Maripozy”, „Sachem”. Do kraju wrócił Sienkiewicz w 1879 roku. Utrzymywał się z pracy dziennikarskiej. Mieszkał w Warszawie. Po długich staraniach ożenił się z Marią Szetkiewiczówną. Łączyła ich wielka miłość. Niestety po czterech latach Maria zmarła.

„Trylogia”:

Przez pięć lat, od roku 1883 do 1888 pisarz pracował  nad „Trylogią”. Co dzień w gazecie ukazywał się nowy odcinek przygód rycerzy polskich przedstawionych kolejno w powieściach: „Ogniem i mieczem”, „Potop”, „Pan Wołodyjowski” (wszystkie części „Trylogii” zostały sfilmowane przez jednego reżysera: Jerzego Hoffmana).

Podróże:

Sienkiewicz dużo podróżował. Wkrótce po śmierci pierwszej żony, gdy tylko załatwił sprawy rodzinne, wyjechał w podróż do Konstantynopola, Aten i południowych Włoch. Już w następnym roku pisarz udał się do Hiszpanii, a  w 1890 odbył długą i niebezpieczną wyprawę do Afryki. Słał  stamtąd korespondencje do gazet krajowych. W wiele lat później wrócił do tej podróży wspomnieniami przy pisaniu powieści dla młodzieży – „W pustyni i w puszczy”.

Nagroda Nobla:

Po powrocie do kraju publikował Sienkiewicz dwie powieści współczesne: ”Bez dogmatu” i „Rodzina Połanieckich”, ale nie znalazły one uznania u czytelników. Dopiero następne powieści historyczne: „Quo vadis” i „Krzyżacy” cieszyły się popularnością. „Quo vadis” przyniosła Sienkiewiczowi sławę i przyczyniła się do otrzymania najwyższej z możliwych nagród – literackiej Nagrody Nobla.

Sława:

W kraju cieszył się pisarz wielkim szacunkiem. W dowód miłości  i uznania otrzymał w darze od społeczeństwa majątek ziemski – Oblęgorek, położony w województwie kieleckim. Dzisiaj mieści się tam muzeum pisarza.

Śmierć pisarza:

W 1914 r. Wybuchła I wojna światowa. Pisarz wyjechał do Szwajcarii, gdzie organizował pomoc humanitarną dla Polaków. Działał w Generalnym Komitecie Pomocy Ofiarom  Wojny w Polsce. Zmęczone i wyczerpane walką i wysiłkiem 70-ciu lat życia, serce jego przestało bić 15 listopada 1916 roku w Vevey.

[...] Po ośmiu latach pobytu na obcej ziemi wraca do Polski trumna ze zwłokami Henryka Sienkiewicza, aby spocząć w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie.[...]
Powszechny hołd narodów towarzyszy tej trumnie, w zrozumieniu, że spoczywają w niej nie tylko popioły człowieka. Bije z niej także światło ducha polskiego, którego głosicielem był na ziemi całej Sienkiewicz [...]
  Najwięksi i najlepsi synowie Polski umierali wśród obcych.
[...] Na obczyźnie też umarł Sienkiewicz; jako ostatni z wodzów narodu, którym nie dane było oglądać zwycięstwa.
Znalazłszy podczas zawieruchy wojennej schron na wolnej ziemi szwajcarskiej, trwał na stworzonym przez siebie posterunku z oczami, obróconymi ku ojczyźnie. Wziął w siebie wszystkie jej bóle, troski i niepokoje. Leczył i goił jej rany.

Czuwał nad jej przyszłością.

Rozgłos i sławę swojego imienia zużył wśród obcych, wzywając ich, aby nieśli pomoc ociekającej krwią, bezdomnej we własnym domu, ogłodzonej przy pełnych sąsiekach, Polsce.

Osiągnął wiele. Poruszył serca i dusze swoim słowem. Wzbudził uwielbienie swoim czynem.[...]

 

Informacje o naszym patronie zostały zaczerpnięte z broszury autorstwa p.Małgorzaty Dominiak wydanej z okazji 10 rocznicy nadania szkole imienia H.Sienkiewiczu.

.